Metody rehabilitacyjne

  • Metoda PNF
    Metoda PNF (Proprioceptiv Neuromuscular Facilitation) – czyli torowanie nerwowo-mięśniowe. Według tej metody siła mięśni, zakres ruchu – to, co jest ważne w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, jest tylko środkiem do uzyskania celu jakim jest funkcja. Koncepcja ta zaleca postrzeganie chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała. Oznacza to, że na przykład do poprawy funkcji prawej nogi wykorzystuje się pracę lewej ręki. Ruchy stosowane w tej metodzie są zgodne z naturalną pracą mięśni i stawów. Każdy ruch odbywa się w trzech płaszczyznach, co wymusza zaangażowanie do pracy maksymalnej ilości włókien mięśniowych. Wielokrotnie powtarzany ruch może spowodować utworzenie nowego wzorca ruchowego, czyli przywrócić przewodnictwo nerwowe w uszkodzonym obszarze.
    Metoda może być stosowana zarówno w neurologii jak i ortopredii.
  • Metoda McKenzie
    Metoda została opracowana przez nowozelandzkiego fizjoterapeutę Robina McKenziego. McKenzie przez lata eksperymentował z tysiącami pacjentów cierpiących na różnego rodzaju bóle kręgosłupa. Doszedł do wniosku, że pacjenci z pewnymi określonymi objawami odczuwają natychmiastową ulgę po wykonaniu serii specyficznych ruchów. Ta teza stała się punktem wyjścia do opracowanej przez niego metody.
    Badanie metodą McKenziego opiera się na opracowanych przez autora specjalnych protokołach diagnostycznych, odrębnych dla każdego odcinka kręgosłupa oraz dla kończyn. Protokół składa się z bardzo dokładnego wywiadu chorobowego, pozwalającego precyzyjnie ustalić zachowanie objawów oraz ich zmienność w ciągu doby. Kolejnym etapem jest badanie, oparte na znajomości wzorów bólowych (czyli charakterystycznej topografii objawów) oraz ich zmian w odpowiedzi na ruchy testujące, ściśle określone przez procedurę badania.
    Tak przeprowadzony wywiad i badanie pozwalają dobrać odpowiednie ćwiczenia i metody postępowania przygotowane indywidualnie dla pacjenta i odpowiadające jego potrzebom.
  • Metoda Cyriax’a
    Medycyna Ortopedyczna wg Cyriax’a, czyli tzw. metoda Cyriax’a jest systemem diagnostyczno-terapeutycznym nakierowanym na pacjenta z dolegliwościami układu ruchu. Precyzyjna diagnostyka i propozycje leczenia stanowią klinicznie potwierdzone sposoby leczenia. Podstawowym założeniem Medycyny Ortopedycznej wg Cyriax’a jest leczenie wzorca klinicznego. Przez zaproponowany w metodzie wywiad i badanie funkcjonalne uzyskujemy kompletną informację na temat badanego pacjenta. Dla wszystkich obrazów klinicznych metoda oferuje lokalne, bezpośrednie, sprawne i korzystne ekonomicznie leczenie. W metodzie wykorzystywane są takie metody jak głęboki masaż poprzeczny, mobilizacje/manipulacje, naciąganie torebki, techniki trakcji.
  • Kinesiology taping
    Metoda została wymyślona w Japonii przez chiropraktyka Kenzo Kase. Opiera się na stosowaniu specjalnych plastrów wykonanych z wysokiej jakości bawełny i akrylu (powierzchnia klejąca). Przepuszczają powietrze i wodę, ale są wodoodporne, rozciągają się do 130-140% początkowej długości, mają zbliżoną grubości i ciężar do skóry.
    Odpowiednio wycięte plastry nakłada się na skórę kilkoma sposobami. Można je rozciągnąć całkowicie lub częściowo, można nakleić na rozciągniętą tkankę. Odpowiednio naklejając aplikacje, mieszając techniki można uzyskać różne efekty np. rozluźnienie mięśni, napięcie, poprawa przepływu limfy.
    Stosowanie Kinesiology Taping jest w 100% bezpieczne i nie przeszkadza w codziennym życiu. Około 20 minut po przyklejeniu plastra przestajemy odczuwać jego obecność na ciele. Osoba z przyklejonym plastrem może biegać, skakać, a nawet pływać. Ważne jest to, że nie ukazała się żadna publikacja naukowa stwierdzająca, iż plaster może zaszkodzić choćby w najmniejszym stopniu. Dlatego dzisiaj metoda ta jest stosowana bardzo powszechnie, między innymi przez takie gwiazdy jak Mario Balotelli, Agnieszka Radwańska, Novak Djokovic oraz inni czołowi sportowcy świata.